Mijn verhaal
en waarom dit boek iets voor jou is.

 

Waarschuwing – Als je graag met spijt op je sterfbed ligt, stop dan nu met lezen.

“HOE THE F*CK slaag jij erin om [elke dag] te kunnen surfen terwijl ik hier als een halve gek om twintig voor twee [’s nachts] zit te typen omdat ik al de hele middag aan je denk, maar nu pas de tijd en (mentale) rust vind om je ook effectief iets te schrijven?!”

Het is maart 2016 en Annelies stuurt me dit bericht. Het zal uiteindelijk de basis vormen van het boek dat je vandaag in je handen hebt. Je zal te weten komen hoe ik erin geslaagd ben om de voorbije 4 jaar te transformeren van slaaf tot surfer. Hoe ik mijn drukke leven ombouwde zodat het mogelijk werd om met de motor naar de langhalsstam in het noorden van Vietnam te rijden, om tussen de haaien van de Galapagos eilanden te duiken en om een trektocht naar 4.700 meter te maken in de bergen van Peru. Hoewel mijn avonturen door meer dan 40 landen het decor vormen van dit boek, ga je geen reisverslag lezen met praktische tips. Maar als je op zoek bent naar de onmisbare sleutels om zonder spijt op je sterfbed te eindigen, lees dan vooral verder.

 

Altijd maar doen wat van jou verwacht wordt, is het snelste pad richting ‘Bestemming Vervelend’. Doodvervelend.

De meeste mensen - jij allicht ook, want je leest dit boek - beseffen op een zeker moment in hun leven dat het pad dat voor hen werd uitgestippeld niet het pad is dat hen het gelukkigst maakt. Helaas zijn er maar weinigen die erin slagen een alternatief pad te verzinnen en te bewandelen. De vraag “Wat wil ik echt met mijn leven aanvangen?” is makkelijk te stellen, maar verschrikkelijk moeilijk te beantwoorden.

Tot 2011 deed ik wat van mij verwacht werd en was daar niet echt gelukkig van geworden. Nochtans liep mijn leven prima en was er niks echt mis mee. Net dat was er mis… Ik speelde nogal doelloos op safe. Dat voelde als jeuk hebben op een plek waar je net niet bij kan: vervelend, maar niet meteen een reden om jezelf van een brug te gooien. Tot totaal onverwacht mijn wereld in elkaar stuikt en ik plots wel een reden heb om van een brug te springen. Terwijl ik probeer mezelf te overtuigen dat niet te doen, wordt snel duidelijk dat ik bitter weinig heb om mij aan vast te klampen. Geen ruggengraat, geen innerlijk kompas, geen fundament. Ik sta te balanceren op de rand, mijn gewicht gevaarlijk overhellend richting afgrond met geen bungeekoord te bespeuren. Daar op de rand krijg ik de rekening gepresenteerd voor het jarenlang doen wat van mij verwacht werd zonder daar ooit bij stil te staan.